دیدگاه مدیرعامل پایا فولاد درباره گلوگاههای ارزی
مهندس رضا تسلیمی، مدیرعامل شرکت پایا فولاد، در گفتوگو با گروه رسانهای پردازش تأکید کرد که اختلاف عمیق میان نرخ ارز صادراتی و بازار آزاد سالهاست بهعنوان اصلیترین گلوگاه ارزآوری کشور شناخته میشود. او معتقد است که این فاصله قیمتی، توان رقابتی و قدرت بازگشت ارز به چرخه تولید را بهشدت محدود کرده و فشار قابلتوجهی بر فعالان زنجیره فولاد وارد کرده است.
چالشهای ساختاری: از بخشنامههای غیرکارشناسی تا هزینههای تولید
به گفته تسلیمی، ابلاغ بخشنامههای غیرکارشناسی، عدم تطابق قیمتگذاری محصولات با هزینههای واقعی تولید، و محدودیتهای قانونی در مسیر تولید و صادرات از مهمترین مشکلات تولیدکنندگان فولاد محسوب میشود. این عوامل، نهتنها برنامهریزی بلندمدت را دشوار کرده، بلکه ریسک فعالیت در بازار داخلی و خارجی را افزایش میدهد.
نقش صادرات در پایداری تولید و اشتغال
مدیرعامل پایا فولاد تأکید کرد که صادرات محصولات مازاد بخش بالادستی زنجیره فولاد با هدف تأمین نقدینگی برای هزینههای تولید و تداوم اشتغالزایی در این صنعت راهبردی صورت میگیرد. به اعتقاد او، محدودیتهایی که سودآوری صادرات را کاهش میدهد، در نهایت میتواند چرخ تولید را کند و توان اشتغال پایدار را تضعیف کند.
عدم امکان عرضه ارز صادراتی به سایر صنایع
یکی از انتقادات مهم تسلیمی، عدم امکان عرضه ارز صادراتی صادرکنندگان فولاد به سایر صنایع است. او میگوید:
قیمت ارز توافقی، با توجه به هزینههای تولید، گمرک، حملونقل، تعمیرات و نگهداری، توان پوششدهی کامل هزینهها را ندارد. همین موضوع باعث شده بخشی از قدرت مالی تولیدکنندگان در مسیر توسعه، سرمایهگذاری و حفظ ظرفیت تولید کاهش یابد.
چالش خرید کنسانتره با شرایط غیرواقعی بازار
تسلیمی همچنین به معضل خرید کنسانتره خارج از سازوکار بورس کالا و با شرایط پرداخت بلندمدت اشاره کرد؛ موضوعی که به گفته او، فشار مضاعفی بر تولیدکنندگان کنسانتره وارد کرده و زنجیره فولاد را با عدم تعادل مالی مواجه میکند. این چالش، حاشیه سود تولیدکنندگان را کاهش و هزینه تأمین مواد اولیه را افزایش میدهد.
نتیجه یک اختلاف قیمتی: کاهش توان تولیدکنندگان
مدیرعامل پایا فولاد اختلاف ۳۰ هزار تومانی میان ارز توافقی و ارز بازار آزاد را ضربهای جدی به پایداری تولید معرفی کرد. او معتقد است این فاصله قیمتی، توان تولیدکنندگان برای تأمین نیازهای معیشتی کارگران، پرداخت هزینههای جاری، و تداوم چرخ تولید را محدود میکند و اگر اصلاح نشود، میتواند آینده صنعت فولاد را تهدید کند.
